This is my Blog, as you all know. So that means noone is allowed to copy anything here without my permission. Spamming also is forbidden. Rude / vulgar words in my tagboard will be deleted. And lastly, enjoy your stay here. (:

ACCEPTANCE
-last stage sa stages of grieving
-most delikado daw
-last but definitely not the least

Nasa acceptance na ako ngayon, narealize kong dapat na kong magmove on, at dapat ko nang kalimutan ang lahat.. Wala nanamang mangyayari at wala namang nangyari. Sa totoo lang, kahit mag-stay ako sa situation o mag-move on ako, balewala naman yun sa kanya.. kung mag-sstay ako sa situation, ako lang mahihirapan otherwise magmove on na lang ako db..

ACCEPTANCE na nga ba??

hayy..di ko din alam..every time na maaalala ko, napupunta ako sa DENIAL.. ang gusto ko lang ngayon, matapos na 'to.. para naman, maging ok na ko..

WHICH IS WHICH?
Kahit anong gawin ko, tumambling pa ko, wala namang magagawa yun.. Ewan ko ba kung bakit pinapagod ko pa ang sarili ko sa kakaisip dito, which is OBVIOUSLY, talo naman ako FROM the START.

BAKIT?
Napakalawak ng tanong na bakit. Andaming pumapasok sa isip ko at syempre sa isip mo kapag nabasa o narinig mo ang salitang BAKIT?

laman ng isip ko:
-Bakit ako ganito?
-Bakit ako nagkakaganito?
-Bakit ganun siya?
-Bakit hindi na niya ko kinakausap?
-Bakit kasi naging sweet pa siya?
-Bakit ko pa to tinatype?
-Bakit ako gumagawa ng walang kwentang blog?
-Bakit meron IKAW at AKO pero walang TAYO?

HAPPINESS
Masaya ako kasi nakilala ko siya, alam ko naman sa umpisa pa lang na walang patutunguhan yun, pero mas ginusto ko pa ding umpisahan ang isang bagay na alam kong anytime pwedeng mawala. At ngayon na "WALA" na, nasaktan ako. Wala akong sinisisi sa sakit na nararamdaman ko ngayon, hindi naman siya nagkulang sa pagpapaalala sakin, pero kahit na may nararamdaman akong kirot sa damdamin ko, mas malaki pa din yung kasiyahang nararamdaman ko dahil sa nagkakilala kami, naging close kami (which is hindi lahat ng studyante nagagawa yun), masaya yung duty namen, masaya yung mga messages niya at masaya kasi even just for a moment napansin niya ko, pinuna niya yung mga bagay sa paligid ko, naging concern siya sakin, binigyan niya ko ng oras niya kahit na hectic yung schedule niya, nag-care siya sakin, nagsmile siya sakin, pinatawa niya ko, pinakilig niya ko, at higit sa lahat binigyan niya ko ng dahilan para mahalin ang nursing..

HILING
Sana maging masaya siya sa buhay niya. Honestly,gusto ko siyang maging masaya, sa tingin ko ang isang katulad niya ay hindi dapat maging malungkot.. mabuti siyang tao.. Sana maging masaya na ako kahit wala na siya. Sana matutunan ko pa ding tumawa at kiligin kahit na hindi na siya ang nasa harapan ko. At higit sa lahat, sana hindi dumating yung time na babalik siya sakin,(as if naman!haha..taas ng pangarap!)baka kasi pag dumating yung time na bumalik siya sakin, wala na tong feeling na 'to at i-reject ko langs siya(haha asa naman!)

ACCEPTANCE
-last stage sa stages of grieving
-most delikado daw
-last but definitely not the least

Nasa acceptance na ako ngayon, narealize kong dapat na kong magmove on, at dapat ko nang kalimutan ang lahat.. Wala nanamang mangyayari at wala namang nangyari. Sa totoo lang, kahit mag-stay ako sa situation o mag-move on ako, balewala naman yun sa kanya.. kung mag-sstay ako sa situation, ako lang mahihirapan otherwise magmove on na lang ako db..

ACCEPTANCE na nga ba??

hayy..di ko din alam..every time na maaalala ko, napupunta ako sa DENIAL.. ang gusto ko lang ngayon, matapos na 'to.. para naman, maging ok na ko..

WHICH IS WHICH?
Kahit anong gawin ko, tumambling pa ko, wala namang magagawa yun.. Ewan ko ba kung bakit pinapagod ko pa ang sarili ko sa kakaisip dito, which is OBVIOUSLY, talo naman ako FROM the START.

BAKIT?
Napakalawak ng tanong na bakit. Andaming pumapasok sa isip ko at syempre sa isip mo kapag nabasa o narinig mo ang salitang BAKIT?

laman ng isip ko:
-Bakit ako ganito?
-Bakit ako nagkakaganito?
-Bakit ganun siya?
-Bakit hindi na niya ko kinakausap?
-Bakit kasi naging sweet pa siya?
-Bakit ko pa to tinatype?
-Bakit ako gumagawa ng walang kwentang blog?
-Bakit meron IKAW at AKO pero walang TAYO?

HAPPINESS
Masaya ako kasi nakilala ko siya, alam ko naman sa umpisa pa lang na walang patutunguhan yun, pero mas ginusto ko pa ding umpisahan ang isang bagay na alam kong anytime pwedeng mawala. At ngayon na "WALA" na, nasaktan ako. Wala akong sinisisi sa sakit na nararamdaman ko ngayon, hindi naman siya nagkulang sa pagpapaalala sakin, pero kahit na may nararamdaman akong kirot sa damdamin ko, mas malaki pa din yung kasiyahang nararamdaman ko dahil sa nagkakilala kami, naging close kami (which is hindi lahat ng studyante nagagawa yun), masaya yung duty namen, masaya yung mga messages niya at masaya kasi even just for a moment napansin niya ko, pinuna niya yung mga bagay sa paligid ko, naging concern siya sakin, binigyan niya ko ng oras niya kahit na hectic yung schedule niya, nag-care siya sakin, nagsmile siya sakin, pinatawa niya ko, pinakilig niya ko, at higit sa lahat binigyan niya ko ng dahilan para mahalin ang nursing..

HILING
Sana maging masaya siya sa buhay niya. Honestly,gusto ko siyang maging masaya, sa tingin ko ang isang katulad niya ay hindi dapat maging malungkot.. mabuti siyang tao.. Sana maging masaya na ako kahit wala na siya. Sana matutunan ko pa ding tumawa at kiligin kahit na hindi na siya ang nasa harapan ko. At higit sa lahat, sana hindi dumating yung time na babalik siya sakin,(as if naman!haha..taas ng pangarap!)baka kasi pag dumating yung time na bumalik siya sakin, wala na tong feeling na 'to at i-reject ko langs siya(haha asa naman!)